Laden...

check.png Professionele zorg en behandeling

check.png Specialistisch en psychodiagnostisch onderzoek

check.png Flexibel inzetbaar, geen wachtlijst

check.png Multicultureel team (HBO/WO)

check.png Integrale en interculturele aanpak A-Road

Regio Amsterdam-Amstelland & Zaanstreek-Waterland,
Regio Zuid-Kennemerland & Haarlemmermeer

Succes

→ Winkelwagen bijgewerkt

Info

→ Winkelwagen bijgewerkt

Succes

E-mail verzonden!

Fout

E-mail niet verzonden!

Fout

Artikel niet meer op voorraad!

Fout

Succes

Succes

Fout

15.04.2017 Opening dependance Zaandam

Google maps-Vincent van Goghweg 89 Zaand

Vanaf 15 april 2017 is de dependance van Unalzorg in Zaandam officieel geopend!

Bezoekadres: Vincent van Goghweg 89, 4 e etage, 1506 JB Zaandam

===

Directeur Unalzorg brengt boek uit:

De nootjes van het huwelijk

Aysel Disbudak is een succesvolle en geëmancipeerde Turkse vrouw die in Nederland is opgegroeid en diverse prijzen heeft gewonnen met haar werk voor allochtone gehandicapten. Maar weinig mensen weten hoe zij haar geluk en zelfstandigheid heeft moeten bevechten en hoe dit haar bijna fataal is geworden. Een hartverscheurend verhaal dat een indringend inzicht geeft in de wereld van Turkse vrouwen in Nederland.

Samenvatting

In het geboortedorp van Aysel (1972) in Turkije waren in de jaren zeventig de taken duidelijk verdeeld. De mannen zaten de hele dag te roken in het koffiehuis, de vrouwen werkten op het land en deden het huishouden. In Nederland waar haar vader behoorde tot de eerst generatie gastarbeiders verruilde de driejarige Aysel haar aardappelpop en de dorpspomp voor een betonnen flat. Alleen door de balustrade van het balkon kon ze het gras nog zien. Ze voelde zich opgesloten in dit vreemde land waarvan ze geen deel uitmaakte. Tien jaar later werd ze teruggestuurd om te worden uitgehuwelijkt. Opnieuw werd ze opgesloten alleen dit keer letterlijk…door haar schoonouders. Toen Aysel na een hachelijke anderhalf jaar weer terugkwam in Nederland wachtte haar een nieuwe poging tot uithuwelijking en de zorg voor haar gehandicapte, agressieve broertje. Geen enkele instelling hield het met hem uit maar hij was Aysel dierbaar. Ze loodste hem door het ondoordringbare woud van de zorgverlening.

Zelf mocht Aysel van haar ouders al snel niet meer naar school. Dat zou haar alleen maar op slechte gedachten brengen. De verstikkende beknotting en de opnieuw dreigende uithuwelijking dreven haar op haar zeventiende in de armen van haar tweede echtgenoot. Die ontpopte zich van een aanvankelijk huilende aanbidder tot een agressieve dwingeland die er een geheim leven op na hield. Aysel is nu een geëmancipeerde moslima met meerdere prijzen o.a. voor haar werk met verstandelijk gehandicapte allochtonen. Ze is moeder van drie kinderen en haar geluk en zelfstandigheid heeft ze moeten bevechten. Meer dan eens heeft ze haar strijd bijna met de dood moeten bekopen. Haar verbijsterende verhaal wordt verteld met humor en relativeringsvermogen en geeft daarmee een indringende kijk in de wereld van talrijke Turkse vrouwen (en mannen) in Nederland

ISBN: 90-7221-90-8-2 http://www.ayseldisbudak.nl/

===

Baâdoud opent nieuwe locatie Unalzorg

unalzorgkrant.png

===

Agis Zorgverbeteraarsprijs 2008

agis zorgverbeteraar.png

===

LOGO_MARKANT.jpg

januari 2006

‘Ik ben het zat om te vechten’

Uit teleurstelling over de onwil bij zorginstellingen om te ‘interculturaliseren’, heft Aysel Disbudak het Migranten Platform Gehandicapten op. Ze keert terug naar haar ‘grote liefde’: de gehandicapte kinderen. Met haar nieuwe bedrijf, Ünal Zorg, gaat ze zelf zorg leveren.

‘Als ik het niet doe, doet niemand het.’ Dit was vijf jaar geleden Aysels drijfveer het platform op te richten en dat is het nu opnieuw, nu ze de deuren van Ünal Zorg opent, een ‘multicultureel gasthuis’ voor gehandicapte kinderen. Met het platform wilde Aysel allochtone ouders en verzorgers van een gehandicapt kind informeren, ondersteunen en versterken opdat ze de juiste zorg en hulp zouden krijgen. Aysel wist uit eigen ervaring dat daar grote behoefte aan was. En dat bleek ook. Duizenden ouders kreeg ze over de vloer in het eenvoudige bedrijfspand in de Amsterdamse Geuzenwijk. Ook werd Aysel meerdere malen onderscheiden voor haar pionierswerk. Maar haar doelstelling om de zorg toegankelijker te maken voor migranten, bereikte ze naar eigen zeggen niet. Ze gaf lezingen en trainingen, ze werd als deskundige ingehuurd voor ‘case management’, ze zette diverse projecten op, maar ze zag weinig veranderen. ‘Er wordt veel gepraat, maar in de praktijk gebeurt er niets’, zegt ze. ‘Ik ben het zat om te vechten. Mijn conclusie is: instellingen willen niet. En ik kan ze moeilijk dwingen.’
Daarom heeft ze besloten het heft dan maar, opnieuw, in eigen hand te nemen. In december 2005 is Ünal Zorg, vernoemd naar haar gehandicapte broertje, officieel opgericht. In hetzelfde pand als waar het platform gehuisvest was, gaat ze nu zelf zorg bieden. In het ‘multiculturele gasthuis’ kunnen kinderen en jongeren (tot 30 jaar) terecht voor dagopvang, doordeweeks, in weekenden en tijdens vakanties. Ook blijft ze ouders ondersteunen.